Met een multi-netwerk-simkaart – ook wel multi-operator-simkaart, M2M-simkaart of roaming-simkaart genoemd – is roaming binnen één land mogelijk, waardoor verbinding met verschillende mobiele netwerken tot stand kan worden gebracht. Zo zorgen ze voor een naadloze en storingsvrije verbinding voor IoT-apparaten.
Eenvoudig uitgelegd: een roaming-simkaart of multi-netwerk-simkaart kan dankzij verschillende roamingovereenkomsten gebruikmaken van de netwerken van verschillende providers.
Terwijl een consumenten-simkaart, zoals je die bijvoorbeeld van je eigen smartphone kent, in eigen land altijd alleen het eigen netwerk mag gebruiken en alleen in het buitenland roamt, roamt een IoT-simkaart in elk land. Zo mag deze bijvoorbeeld in Duitsland gebruikmaken van de mobiele netwerken van Vodafone, Telekom of O2. Landelijke bereikbaarheid via slechts één mobiel netwerk is voor professionele netwerken meestal niet voldoende.
Waarom is dat belangrijk? IoT-apparaten stellen bijzondere eisen aan hun verbinding. Sommige apparaten mogen de verbinding niet verliezen, bijvoorbeeld wanneer de SIM-kaart in een ambulance wordt gebruikt. Zend- en communicatieproblemen zouden hier fatale gevolgen hebben. Daarom is toegang tot meerdere netwerken nodig om altijd de mogelijkheid tot verbinding te hebben.
RTK-stuur systemen voor tractoren hebben in realtime GPS-gegevens nodig die tot op de centimeter nauwkeurig zijn. Als de verbinding op het veld wegvalt, wordt het werk onderbroken. Een SIM-kaart voor meerdere netwerken garandeert de spoorleiding, zelfs in extreem afgelegen gebieden.
Vrachtwagens en containers passeren dagelijks talloze gebieden zonder mobiel bereik en landsgrenzen. Alleen dankzij de mogelijkheid om automatisch van netwerk te wisselen, kunnen toeleveringsketens continu worden gevolgd.
Of het nu gaat om noodoproepsystemen in liften, slimme slagboominstallaties of medische apparatuur zoals in ambulances: hier hangen mensenlevens en werkprocessen af van een stabiele verbinding die nooit mag wegvallen.
IoT SIM-kaarten zijn verkrijgbaar in verschillende formaten om te voldoen aan de vele verschillende vereisten en voorwaarden van eindapparaten en machines. Naast de klassieke IoT SIM formaten mini, micro en nano zijn er ook embedded SIM's die direct als chip kunnen worden opgesoldeerd.
Naast de standaardversie van de verschillende formaten is er ook een"Industrial SIM". Deze robuustere variant is bijvoorbeeld ontworpen voor een groter temperatuurbereik en een langere levensduur.
-25°C tot +85°C
500.000
10 jaar
-40°C tot +105°C
1.000.000
10 jaar bij -40°C tot +105°C
15 jaar bij -25°C tot +85°C
2FF, 3FF, 4FF
2FF, 3FF, MFF2
Om verbindingsonderbrekingen bij IoT- en M2M-projecten zoveel mogelijk te voorkomen, kunnen multi-operator-simkaarten ook binnen het eigen land gebruikmaken van de netwerken van verschillende netwerkaanbieders (in Duitsland Telekom, Vodafone en O2) (nationaal roaming). M2M-simkaarten worden daarom ook wel multi-netwerk-simkaarten of roaming-simkaarten genoemd.
Maar ook bij IoT-simkaarten zijn er verschillen in netwerktoegang: de simkaarten van onafhankelijke bedrijven, zoals WhereverSIM, geven geen voorkeur aan een bepaald mobiel netwerk (ongecontroleerde roaming) en stellen het apparaat daardoor in staat verbinding te maken met het best mogelijke netwerk op de locatie. In deze context spreekt men ook van netwerkonafhankelijkheid of ongestuurde roaming.
M2M-simkaarten van de grote netwerkexploitanten geven doorgaans voorrang aan het eigen mobiele netwerk (gestuurde roaming). Voordat een eindapparaat dus verbinding mag maken met het netwerk van een andere mobiele provider, moet het eigen netwerk niet meer beschikbaar zijn. Tot dat moment blijft het apparaat – hoe slecht de ontvangst ook is – altijd in het netwerk van die ene provider.
Juist voor projecten waarbij een sterke en betrouwbare verbinding van cruciaal belang is, kan deze prioritering van netwerken een nadeel zijn.
Beveiliging is essentieel voor M2M-communicatie. Daarom scheiden mobiele providers M2M-verbindingen al in hun kernnetwerk van het overige dataverkeer. Dit wordt mogelijk gemaakt door zogenaamde APN’s. Dit zijn privétoegangspunten tot het netwerk. Deze APN moet eenmalig voor de simkaart worden ingevoerd, zodat deze überhaupt verbinding met het netwerk kan maken.
Als het dataverkeer tussen het eindapparaat en het systeem extra moet worden beveiligd, kan er ook gebruik worden gemaakt van VPN.
