Roaming krajowy oznacza, że karta SIM może korzystać z sieci komórkowych różnych operatorów na terenie jednego kraju. Ta „funkcja” jest dostępna wyłącznie w przypadku specjalnych kart SIM typu M2M, dlatego często nazywa się je kartami SIM z roamingiem lub kartami SIM obsługującymi wiele sieci.
Dzięki dostępowi do wielu sieci komórkowych urządzenia IoT nie są uzależnione od zasięgu sieci jednego operatora. Jeśli połączenie z jedną siecią jest niestabilne lub niedostępne, urządzenie może automatycznie połączyć się z inną dostępną siecią. Zapewnia to transmisję danych bez zakłóceń.
Internet rzeczy (ang. Internet of Things, w skrócie IoT) stale się rozwija – każdego dnia coraz więcej urządzeń i obiektów IoT łączy się ze sobą. Jednak aby dane zebrane przez urządzenia IoT mogły zostać przetworzone, muszą one zostać przesłane.
W tym miejscu do gry wkraczają sieci komórkowe oraz karty SIM M2M firmy WhereverSIM. Dzieje się tak, ponieważ dzięki sieciom komórkowym zebrane dane mogą być szybko i bezpiecznie przesyłane z każdego urządzenia IoT. Technologia sieci komórkowych jest ugruntowana i znormalizowana, a infrastruktura dostępna niemal na całym obszarze. Dotyczy to nie tylko Niemiec, ale całego świata. Dlatego sieć komórkowa jest bardzo często wykorzystywana do komunikacji M2M i obecnie jest uważana za najważniejszą technologię łączności w IoT.
Kluczowa kwestia: żaden operator sieci komórkowej nie oferuje wszędzie takiego samego zasięgu. Szczególnie w Niemczech żaden dostawca nie zapewnia zasięgu na całym terytorium, a jedynie sieci komórkowe wszystkich operatorów razem.
Według danych Federalnej Agencji Sieciowej (informacja z dnia 01.06.2026 r.) nadal istnieją braki w zasięgu sieci poszczególnych operatorów. Około 2 procent powierzchni całych Niemiec nie jest jeszcze objęte zasięgiem 4G lub 5G. Rozbudowa sieci nie została jeszcze zakończona zwłaszcza na obszarach wiejskich, przez co w niektórych regionach dostępna jest maksymalnie sieć jednego operatora komórkowego. Poszczególne dostępne sieci różnią się z kolei w zależności od regionu.
Właśnie tu wkracza National Roaming: zamiast polegać wyłącznie na zasięgu sieci jednego operatora komórkowego, karty SIM M2M mogą korzystać z kilku sieci komórkowych. Dzięki temu rośnie prawdopodobieństwo, że urządzenia IoT będą mogły w każdej chwili nawiązać stabilne połączenie i niezawodnie przesyłać dane.
Aby urządzenia IoT mogły korzystać z wielu sieci komórkowych, potrzebne są specjalne karty SIM typu M2M. W odróżnieniu od klasycznych kart SIM dla klientów indywidualnych, karty te mogą – w zależności od umów roamingowych danego dostawcy – łączyć się z sieciami komórkowymi różnych operatorów. Dlatego nazywane są one również kartami SIM do roamingu M2M lub kartami SIM obsługującymi wiele sieci.
Jest to możliwe dzięki umowom roamingowym między dostawcami kart SIM a operatorami sieci komórkowych. Pozwalają one kartom SIM M2M na logowanie się do różnych sieci komórkowych, a tym samym na rozszerzenie dostępnego zasięgu sieci.
Jednak sam dostęp do wielu sieci nie gwarantuje jeszcze optymalnego połączenia. Decydujące znaczenie ma również to, w jaki sposób urządzenie końcowe wybiera spośród dostępnych sieci. Właśnie w tym tkwi różnica między roamingiem kontrolowanym a niekontrolowanym.
Nie każdy roaming krajowy jest taki sam. Istnieje tu niewielka, ale istotna różnica, która ma jednak ogromne znaczenie dla projektów z zakresu IoT i M2M. Mowa tu o roamingu kontrolowanym i niekontrolowanym.
W przypadku naszych kart SIM nie liczy się operator sieci, a wyłącznie siła sygnału dostępnej sieci komórkowej w danej lokalizacji. Urządzenie końcowe ma zatem swobodę łączenia się z siecią komórkową w zależności od jakości sygnału i nie musi przestrzegać żadnych szczególnych wytycznych. Ze względu na tę elastyczność mówi się w tym przypadku o roamingu niekontrolowanym (non-steered roaming).
Dlaczego roaming niekontrolowany jest ważny? Ponieważ dostępność sieci komórkowej zmienia się w zależności od lokalizacji: czasami sieć jednego operatora jest najsilniejsza, a czasami innego. Istnieją jednak urządzenia, które stale potrzebują silnego połączenia, na przykład karty SIM M2M w karetce pogotowia, która przesyła dane medyczne.
W roamingu sterowanym (steered roaming) urządzenie końcowe nie ma możliwości samodzielnego wyboru sieci do połączenia. Zawsze istnieje jasna wytyczna (priorytet) – niezależnie od tego, jak słabe jest połączenie danego operatora w danej lokalizacji – określająca, z którą siecią komórkową urządzenie końcowe powinno się połączyć w pierwszej kolejności. Jeśli operator sieci sam wydaje karty SIM M2M, są one zazwyczaj dostosowane do jego własnej sieci.
Konkretnie oznacza to, że jeśli dostawca A wydaje kartę SIM M2M, urządzenie zawsze próbuje połączyć się w pierwszej kolejności z siecią dostawcy A – niezależnie od tego, jak słabe jest aktualnie połączenie w jego sieci. Dopiero gdy A nie ma już żadnego zasięgu, urządzenie IoT może połączyć się z siecią komórkową B lub C.
Kiedy wystarczy roaming kontrolowany, a kiedy roaming niekontrolowany wnosi rzeczywistą wartość dodaną? Nasze doświadczenie zdobyte podczas realizacji ponad 1500 udanych projektów IoT pokazuje, jakie kryteria mogą pomóc w podjęciu decyzji:
Urządzenia stacjonarne w stałej lokalizacji
Przesyłanie danych, w którym czas nie ma kluczowego znaczenia
Dopuszczalne są krótkotrwałe awarie urządzenia końcowego
Wybiera sieć komórkową w oparciu o najlepsze połączenie lokalne.
Zmiana sieci w zależności od siły sieci komórkowej dostępnej na miejscu.
Należy w miarę możliwości unikać przerw w połączeniu
Znane lokalizacje o dobrym/znanym zasięgu
Zmieniające się lokalizacje lub regiony o różnej/nieznanej jakości sieci
Możliwa jest ręczna optymalizacja przez pracowników
Urządzenia powinny nawiązywać połączenie bez konieczności ręcznej interwencji
Optymizacja kosztów lub strategia operatora sieci
Maksymalna dostępność i niezawodność działania
Roaming bez kontroli oferuje korzyści przede wszystkim tam, gdzie urządzenia IoT wymagają możliwie stabilnego i nieprzerwanego połączenia komórkowego. Ponieważ jakość sieci może się różnić w zależności od lokalizacji, budynku lub regionu, rozwiązaniem tym korzystają zwłaszcza aplikacje, które regularnie zmieniają lokalizację lub muszą nieustannie przesyłać dane.
Do typowych obszarów zastosowań należą na przykład rozwiązania do śledzenia zasobów oraz telematyka samochodowa. W tych przypadkach urządzenia nieustannie przemieszczają się między różnymi komórkami sieciowymi i obszarami zasięgu. Możliwość korzystania w dowolnym momencie z najsilniejszej dostępnej sieci komórkowej przyczynia się do ograniczenia przerw w połączeniu oraz niezawodnego przesyłania danych dotyczących lokalizacji lub stanu.
Również w przypadku stacji ładowania pojazdów elektrycznych, terminali POS i systemach digital signage stabilne połączenie odgrywa ważną rolę. Jeśli połączenie komórkowe zostanie przerwane lub jest niestabilne, może to zakłócić procesy płatności, zdalną konserwację lub aktualizację treści. Dzięki swobodnemu wyborowi sieci wzrasta prawdopodobieństwo, że urządzenia pozostaną dostępne w każdej chwili.
Niekierowany roaming ma również szczególne znaczenie dla zastosowań w techniki bezpieczeństwa i alarmowej, w technice medycznej lub w systemach alarmowych. W tych obszarach dostępność transmisji danych może mieć bezpośredni wpływ na funkcjonalność i bezpieczeństwo eksploatacji. Im wyższe są wymagania dotyczące dostępności, mobilności i jakości połączenia, tym większe są zazwyczaj korzyści płynące z roamingu niekontrolowanego.
